Voor veel mannen voelt Valentijnsdag niet licht of leuk, maar vermoeiend. Je “moet” iets doen, iets regelen, iets verzinnen. Niet omdat jij daar per se zin in hebt, maar omdat er onzichtbare verwachtingen in de lucht hangen: romantisch zijn, attent zijn, initiatief nemen, liefst spontaan en creatief tegelijk.

Je voelt het al weken aankomen: reclames, social media, collega’s met grote plannen. De boodschap is duidelijk: echte mannen dóen iets met Valentijn. Alsof je je liefde één keer per jaar moet bewijzen, op commando en volgens een script dat je nooit zelf gekozen hebt.

Dat botst met hoe veel mannen in elkaar zitten. Niet omdat mannen ongevoelig zijn, maar omdat ze vaak anders met intimiteit, aandacht en kwetsbaarheid omgaan. Jij laat waarschijnlijk het hele jaar door zien dat je geeft om je partner: door te werken, te zorgen, dingen op te lossen, aanwezig te zijn, je woord te houden. Maar juist die vorm van commitment wordt op deze ene dag vaak amper meegeteld. Wat telt, zijn de “speciale momenten”.

Dat levert spanning op. Niet tussen “mannen versus vrouwen”, maar tussen verwachtingen en realiteit. Tussen het plaatje dat buiten je wordt neergelegd en wat jij van binnen voelt. Je kunt van je partner houden en tegelijkertijd een hekel hebben aan het toneelstuk rondom Valentijnsdag. Dat is geen gebrek aan empathie, dat is een signaal dat er iets wringt in de rol die je speelt.

Het echte probleem: scripts, geen personen

Valentijnsdag draait zelden echt om twee mensen. Het draait meestal om scripts. Jij krijgt de rol van regelaar: jij reserveert, jij koopt, jij initieert. Je partner krijgt vaak de rol van ontvanger en beoordelaar: is het romantisch genoeg, bijzonder genoeg, voelbaar genoeg.

Dat script komt niet van haar als persoon, en ook niet van jou. Het komt uit films, reclames, sociale media, goedbedoelde adviezen en oude rolpatronen. Het zet mannen vaak in een positie waarin ze vooral “goed” moeten doen, in plaats van eerlijk mogen zijn. Eerlijk over wat zij fijn vinden, maar ook eerlijk over wat jíj fijn vindt, leuk vindt, waar jij behoefte aan hebt.

Zodra je vastzit in zo’n script, verdwijnt gelijkwaardigheid. Jij raadt, zij hoopt. Jij organiseert, zij reageert. Als het precies past bij haar verwachting, is het “lief”. Als het ernaast zit, voelt het al snel “teleurstellend”. Wat er intussen niet gebeurt: een volwassen gesprek over wat jullie allebei belangrijk vinden in liefde en verbondenheid.

Met andere woorden: het probleem is niet je partner, en ook niet jij als man. Het probleem is dat jullie allebei in een rol worden geduwd. Jij als organisator van romantiek, zij als kwaliteitscontrole van jouw inspanning. Dat is voor niemand op lange termijn gezond, en al helemaal niet leuk.

Mannen hebben ook eigen wensen

Wat bijna nooit benoemd wordt: jij hebt óók het recht om iets van Valentijn te willen. Niet alleen de plicht om te geven. Misschien wil jij:

• een dag zonder gekunstelde druk, maar met echte aandacht
• een simpel, rustig samenzijn in plaats van een groot gebaar
• erkenning voor hoe jij het hele jaar al investeert in de relatie
• een vorm van romantiek die past bij jou: humor, speelsheid, samen ergens in duiken

Dat maakt je niet hard, ongevoelig of egoïstisch. Dat maakt je volwassen. Je bent geen bezorgservice voor romantiek, je bent een mens met grenzen en voorkeuren. Een gezonde relatie houdt daar rekening mee, en Valentijnsdag zou daar geen uitzondering op moeten zijn.

Waar dit artikel naartoe gaat

In de rest van het artikel (volgende delen) gaan we niet vrouwen de schuld geven, en ook niet mannen in de slachtofferrol drukken. We gaan kijken hoe jij als man:

• de sociale en relationele druk rond Valentijnsdag leert herkennen
• je eigen definitie van een goede Valentijnsdag formuleert
• dat eerlijk en respectvol met je partner bespreekt
• en een dag creëert die voor júllie klopt, niet alleen voor het plaatje

Geen zachte praat, geen zoete onzin. Wel: helder, volwassen en praktisch. Zodat Valentijnsdag niet langer iets is dat je ondergaat, maar iets waar je als man bewust iets mee doet – óf juist heel bewust minder mee doet.

Wat Valentijn nu écht met je doet

Voordat je iets verandert, moet je zonder omweg kijken wat Valentijnsdag met je doet. Niet vaag “ik heb er niet zoveel mee”, maar concreet. Merk je dat je schuld voelt als je niks plant, alsof je tekortschiet als man of partner? Voelt de dag als een soort rapportmoment waarop je beoordeeld wordt op creativiteit, initiatief en romantiek, terwijl jij vooral het hele jaar door laat zien dat je er bent, je woord houdt en je verantwoordelijkheid pakt?

Veel mannen lopen rond met precies die spanning: je houdt oprecht van je partner, maar je hebt een hekel aan het toneelstuk eromheen. Dat is geen kilte, dat is een signaal. Vaak heb je jarenlang meegespeeld met een script dat niet echt bij je past, en Valentijnsdag laat dat pijnlijk scherp zien. De eerste stap is erkennen dat die frictie er ís, en dat die iets zegt over jouw rol in de relatie en over de verwachtingen die je tot nu toe hebt geslikt.

Valentijn als commercieel theater

Dat Valentijnsdag zwaar commercieel is, weet je rationeel allang. Maar je voelt de druk tóch. Dat is precies het mechanisme. De dag is een product geworden: een combinatie van marketing, social media en sociale vergelijking. Hoe meer mensen twijfelen aan zichzelf en aan hun relatie, hoe beter het verkoopt. Je onzekerheid wordt gekanaliseerd richting oplossingen in de vorm van bloemen, sieraden, diners en ervaringen.

Je kunt daar twee soorten houding tegenover aannemen. De cynische: alles is nep, ik doe nergens meer aan mee. Of de volwassen: ik zie dat dit spel gespeeld wordt, maar ik kies bewust welke rol ik erin pak. In die tweede houding laat je je niet gijzelen door schuld en FOMO, maar je trekt de regie naar je toe. Soms kies je wél voor een bijzonder diner omdat het bij jullie past. Soms hou je het klein en simpel. Soms sla je het bijna volledig over en leg je de nadruk op andere momenten in het jaar. Het punt is dat jij niet langer reageert op wat reclame en omgeving van je verwachten, maar dat jij bepaalt waar je wél en niet in meegaat.

Jouw eigen definitie van liefde

Als je de commerciële en sociale laag even wegschraapt, blijft een simpele vraag over: wanneer voelt liefde voor jóu echt? Veel mannen ontdekken dat hun beste momenten in een relatie niet de “perfecte avonden” zijn, maar de rauwere, eerlijkere momenten. Samen lachen om iets doms. Samen een project doen, hoe klein ook. Zij die achter je staat als je op je bek gaat. Jij die haar steunt als het leven even niet meewerkt. Die dingen die niemand hoeft te zien of te liken.

Romantiek is dan niet een zorgvuldig geregisseerde scène, maar een ritme. Je aanwezigheid, je betrouwbaarheid, je manier van luisteren, je humor, je bereidheid om verantwoordelijkheid te pakken. Dat is geen mindere vorm van liefde dan rozenblaadjes en kaarsen, het is een andere taal. En zolang jij jezelf blijft meten aan de taal van de Valentijnsreclame, blijf je het gevoel houden dat je tekortschiet, ook als je in de kern juist heel loyaal en betrokken bent.

Het punt is dat je die eigen definitie serieus gaat nemen. Dat je niet meer vanuit een soort schaamte denkt: “Ja, maar dat is niet romantisch genoeg.” Het is wél romantisch, als het klopt met wie jij bent en wat jullie samen dragen. Je hoeft niet te spelen dat je iemand anders bent om liefde te mogen vieren.

Van pleaser naar partner

Daarmee kom je bij de lastigste stap: uitspreken wat er in je speelt. De meeste mannen wachten tot het misgaat, ontploffen dan of trekken zich terug. Dat werkt niet. Als je wilt stoppen met pleasen, moet je leren praten als partner. Dat begint met het kiezen van een moment dat niet belaagd wordt door stress, telefoons of tijdsdruk. Geen haastige opmerkingen tussen werk en boodschappen door, maar een rustig gesprek waarin je allebei aanwezig kunt zijn.

In dat gesprek hou je de focus op jezelf. Je zegt niet dat zij “altijd van alles verwacht”, maar je zegt dat deze dag voor jou vaak voelt als een test in plaats van iets leuks. Je legt uit dat je merkt dat je vooral aan het raden bent wat “goed” genoeg is, en dat die druk je raakt. Je koppelt daar een intentie aan: je wilt niet minder geven, je wilt anders geven. Eerlijker, meer passend bij wie jullie zijn, minder gestuurd door wat “hoort”.

Dat soort zinnen zijn geen soft gedoe, maar volwassen positionering. Je stapt uit de rol van jongen die hoopt dat hij goedgekeurd wordt, en je gaat staan als man die verantwoordelijkheid neemt voor wat hij voelt en wat hij wil bijdragen. Je hoeft haar niet te overtuigen dat jouw manier beter is. Je hoeft alleen helder te maken dat dit is waar jij staat, en dat je openstaat om samen iets te bouwen dat klopt voor jullie allebei.

Liefde vieren zonder kalenderdruk

Als je Valentijn minder centraal wilt zetten, kun je die leegte niet gewoon laten hangen. Het is krachtiger om de energie te verplaatsen. In plaats van één beladen dag kun je werken met bewuste, terugkerende momenten door het jaar heen. Dat hoeft niet ingewikkeld te worden. Eén vaste avond in de maand waarop jullie echt de tijd nemen om bij te praten, is vaak waardevoller dan een dure avond die vooral “Instagram-waardig” moet zijn. Een terugkerend ritueel zoals een gezamenlijke wandeling op zondag, een jaarlijkse mini-trip die jullie zelf vormgeven, of een simpel gebruik zoals elkaar één keer per week iets vertellen waar je trots op bent bij de ander, kan meer verbinding geven dan welke Valentijnsactie ook.

Je kunt Valentijn dan zien als een optionele markering in plaats van als examen. Misschien kies je ervoor om die dag bewust klein te houden, juist omdat jullie al andere sterke momenten hebben. Misschien maak je er een lichte, humoristische dag van zonder alle drama eromheen. Of je besluit om een eigen datum te kiezen die symbool staat voor jullie relatie: de dag dat jullie elkaar ontmoetten, samen gingen wonen, door een moeilijke periode kwamen. Daarmee haal je de macht weg bij de marketingkalender en leg je die terug waar hij hoort: bij jullie eigen verhaal.

Grenzen trekken en toch verbinden

Alles draait uiteindelijk om grenzen. Niet als muur, maar als vorm. Je mag weigeren mee te rennen in een commercieel script. Je mag aangeven dat een jaarlijkse test op romantische prestatie niet is hoe jij je liefde wilt bewijzen. Je mag zeggen dat je geen zin hebt om je elk jaar schuldig te voelen omdat je niet voldoet aan een ideaalplaatje dat nooit door jou bedacht is.

Maar tegelijk hoort bij volwassen man-zijn dat je jouw verantwoordelijkheid niet parkeert. Je kunt niet roepen dat Valentijn onzin is en vervolgens nergens initiatief in tonen. Wie zijn grenzen serieus neemt, neemt ook zijn bijdrage serieus: aanwezig zijn, luisteren, plannen maken die wél kloppen, ruimte scheppen voor gesprekken die verder gaan dan logistiek. Je zegt dan niet alleen: “Dit wil ik niet.” Je zegt ook: “Dit wil ik wél, en hier ben ik toe bereid.”

Daarmee verschuif je van pleaser naar partner. Je doet niet meer mee op automatische piloot, maar je trekt lijnen waarbinnen je bewust geeft. Dat maakt je niet harder, maar helderder. En precies die helderheid is wat een relatie uiteindelijk sterker maakt dan een jaarlijkse bos bloemen ooit kan.

Actie binnen 72 uur

Om te voorkomen dat dit een leuk inzicht blijft zonder effect, is het verstandig er direct iets mee te doen. Neem de komende dagen een moment om voor jezelf op te schrijven wat jou precies stoort aan Valentijnsdag, en wat jij juist wél waardevol vindt in liefde en relatie. Houd het scherp, niet wollig. Daarna kies je één korte zin die jouw houding samenvat, bijvoorbeeld dat je minder commerciële druk wilt en meer zelfgekozen, passende momenten door het jaar heen.

Plan vervolgens bewust een rustig gesprek met je partner waarin je dat deelt. Niet als eis, maar als uitnodiging: je wilt samen kijken hoe jullie liefde kunnen vieren op een manier die niet opgedrongen is, maar gekozen. Daarmee heb je de belangrijkste stap gezet: je hebt Valentijnsdag niet meer alleen over je heen laten komen, maar je hebt hem gebruikt om je plek in te nemen als man in je eigen liefdesleven. Dat is de echte winst.

Slot: van Valentijn naar jouw versie van liefde

Als je alles terugbrengt tot de kern, gaat dit niet over één dag met hartjes en reclames, maar over de vraag wie er de regie heeft over jouw liefdesleven: jij, of een commercieel script. Valentijnsdag vergroot alleen uit wat er toch al speelt. Voel je je vooral getest, verplicht en beoordeeld, dan zie je scherp waar je jezelf nog laat leiden door verwachtingen van buitenaf. Kies je bewust, spreek je uit en bouw je je eigen ritme van verbinding door het jaar heen, dan wordt diezelfde dag hooguit een detail in een groter geheel.

Je hebt nu iets opgebouwd: je hebt gekeken wat Valentijn met je doet, je hebt het commerciële theater ontleed, je hebt jouw eigen definitie van liefde aangescherpt, je hebt gezien hoe je van pleaser naar partner beweegt en hoe je liefde kunt vieren zonder kalenderdruk. Dat is geen theoretisch inzicht, dat is een andere positie in je relatie. Je staat rechter, je laat je minder leiden door schuld, en je legt de lat niet meer bij één perfecte dag, maar bij wie je dag in, dag uit probeert te zijn.

Daarmee ontstaat er ruimte voor een belangrijk besef: volwassen romantiek is niet spectaculair, maar consequent. Niet één knal, maar een reeks keuzes. Hoe je reageert als je moe bent. Of je luistert als je er geen zin in hebt. Of je bereid bent jezelf uit te spreken als iets schuurt, in plaats van weg te duiken in gemak of ironie. Juist die kleine, saaie keuzes maken op lange termijn meer verschil dan welk Valentijnscadeau dan ook. Dat is de ondergrond waarop elke “ultieme lover” in het echte leven zou moeten staan.

En dán komt Gomez Addams in beeld. Niet als trucje, niet als rol die je moet spelen, maar als overdrijving die iets blootlegt. Gomez is een cartoon van radicale toewijding: hij laat zonder schaamte zien hoeveel Morticia voor hem betekent, hij houdt niets in, hij laat zich niet sturen door wat normaal of acceptabel is. De meeste mannen hebben een baan, kinderen, rekeningen en nul zin om in een kostuum over de trapleuning te springen, en dat is prima. We kunnen niet allemaal Gomez zijn, en als je het zou proberen na te doen, zou het alleen maar ongemakkelijk worden.

Maar zijn extreme vorm laat wél een lijn zien waar je in het echt naartoe kunt bewegen. Minder terughoudend in erkenning. Minder bang om te laten merken dat iemand belangrijk voor je is. Minder afhankelijk van externe scripts om te bepalen wanneer je iets “romantisch” mag doen. In plaats van Gomez te zien als onhaalbare norm, kun je hem gebruiken als richtingaanwijzer: daar ergens, in die hoek van schaamteloze toewijding en eigenwijze liefde, ligt een versie van jou die niet meer gevangen zit in Valentijnsverwachtingen.

Je doel is dus niet om op één dag per jaar de perfecte geliefde te spelen. Je doel is om de man te worden die zó duidelijk, consequent en eerlijk liefheeft, dat Valentijnsdag vanzelf een logisch bijproduct wordt van hoe hij leeft. Dan hoeft die dag niet meer te knallen, omdat je leven al klopt met wat je belangrijk vindt. Je hoeft geen Gomez Addams te zijn. Maar je kunt elke dag een paar centimeter verschuiven: weg van de man die nerveus door folders bladert, en dichter naar de man die zijn liefde bezit, uitspreekt en leeft. Valentijnsdag mag daar onder hangen, niet andersom.

I would die for her. I would kill for her. No, I would live for her, heal for her, learn how to love for her.

Bronnenlijst

Dunbar, R. (z.d.). Wie is romantischer: de man of de vrouw? https://psychologisch.nu/marcelino/wie-is-romantischer-de-man-of-de-vrouw/ 

Historianet. (2025, 13 februari). Valentijnsdag: van bloedige traditie naar romantisch feest. https://psychologisch.nu/marcelino/wie-is-romantischer-de-man-of-de-vrouw/ 

Historiek. (2025, 11 mei). Valentijnsdag – Over de oorsprong en betekenis van 14 februari. https://historiek.net/geschiedenis-van-valentijnsdag/47982/

IsGeschiedenis. (2025, 13 februari). Oorsprong van Valentijnsdag. https://isgeschiedenis.nl/nieuws/oorsprong-van-valentijnsdag

Counseling Amsterdam. (z.d.). Waarom vrouwen van romantiek houden en mannen niet. https://counselingamsterdam.nl/flair-waarom-vrouwen-romantiek-houden-en-mannen/?lang=nl

Smit, Y. (2025). Allesverzengende Vlam: de liefde omarmen als Gomez https://gouden-pad.nl/allesverzengende-vlam-de-liefde-omarmen-als-gomez/